Filmi “Krejt e thirrin Rexhën” (ose “Krejt e thërrasin Rexhën”), me regji të Ibër Dearit, është një nga veprat më të fundit dhe më të diskutuara në kinematografinë shqiptare të viteve të fundit. Ky film dramatik me elemente komedie ka arritur të tërheqë vëmendjen e publikut në Kosovë, Maqedoninë e Veriut, Shqipëri dhe madje edhe në diasporë, duke pasur premierë në qytete si Shkupi, Prishtina, Tirana, Gjilani e deri në Stamboll (në nëntor 2025, ku shënoi një moment historik për kinemanë shqiptare në Turqi).
Historia zhvillohet në një fshat shqiptar të zbrazët nga të rinjtë dhe punëtorët, ku emigracioni masiv ka lënë pas vetëm pleq e pak banorë. Në qendër të rrëfimit qëndron Rexha (ose Rexho), një figurë simbolike – shpeshherë i përshkruar si “zëri i fundit i fshatit” – që përfaqëson ata që kanë mbetur pas, ata që refuzojnë të ikin dhe shpresën e brishtë për një të ardhme më të mirë. Filmi ndërthur dramën e thellë të humbjes së identitetit rural me momente humori të hidhur, duke krijuar një portret të sinqertë dhe emocional të realitetit që përjetojnë shumë komunitete shqiptare sot.
Në rolet kryesore shfaqen aktorë të njohur si Afrim Muçaj, Adriana Matoshi, Adrian Aziri dhe të tjerë, të cilët japin interpretime të fuqishme që e bëjnë filmin tërheqës dhe të paharrueshëm. Regjisori Ibër Deari, i njohur për qasjen e tij autentike ndaj temave sociale, arrin të tregojë plagën e emigracionit jo vetëm si një problem statistikor, por si një dramë njerëzore që prek çdo familje.
Që nga premiera e parë në Shkup, filmi ka vazhduar turneun e suksesshëm në kinema të ndryshme, duke mbledhur vlerësime pozitive për mënyrën se si balancon mes seriozitetit dhe lehtësisë, duke e bërë të mundur që publiku të qeshë dhe të reflektojë njëkohësisht mbi të ardhmen e fshatrave tanë.
Shënim personal: Për mua, ajo që spikati më shumë në lidhje me këtë film (dhe me artikujt apo promovimet rreth tij) ishte zgjedhja e muzikës që e shoqëronte – këngë të vjetra historike shqiptare që krijojnë një urë midis së kaluarës dhe së tashmes. Sidomos tingujt e “Pranvera filloi me ardhe” dhe “Qou Rexho” (e njohur edhe si Kanga e Rexhës ose Çohu Rexho), që shpesh përdoren në kontekste të tilla për të evokuar nostalgji, forcë popullore dhe thirrje për të mos u dorëzuar. Këto këngë tradicionale i japin filmit një shtresë emocionale më të thellë, duke na kujtuar se, pavarësisht ikjeve masive, shpirti shqiptar ende këndon dhe shpreson.
